دیروز بودم و امروز هستم و فردا هم خواهم ماند

پس چرا غمگین باشم؟  چرا غم؟  چرا شادی نه؟!

چرا با گریه ی من او بخندد؟چرا در روز مرگم لباس قرمز به تن کند؟

او همان کسی بود که...

پس من نیز شادی خواهم کرد... شاید یک ذره از کوه غمی که به  همراه دارم کاسته شود..

خدایا فقط کمی از وفایت را به انسان ها بیاموز...چیز زیادیست؟

پس چرا جوابی به این خواسته نمیدهی؟  

آری ... میفهمم... شاید تقدیر این است که دلم بشکند...

میدانم که تو در قلب شکسته خانه داری...

پس این را میپذیرم ...

اگر او رفت تو را دارم..

پ.ن:

خدایا شکرت که نجاتم دادی...

۱۳۸۸/۱۰/۳ 

احساس می کنم پر شدم ...

مملو ام ...

لبریز از سبکی ، پرواز ، موسیقی ...

اگه دستامو بگیری می تونی خدا رو حس کنی ...

پس از دو سال رفیق غم مرد...

در ذهن کوچکم متولد شد و در گوشه قلب تاریکم مرد

و می روم تا مسافر کویر زندگی شوم ...

دو سال پیش با رفیق غم همراه شدم

 
با خاطرات اش ، با شبهای پر ز دلتنگیش ، با دردهایش

خداحافظی میکنم هرچند که جدایی سخت است

می روم تا شاید فصل جدیدی را در زندگیم آغاز کنم

 
همه ما مسافر کویر زندگی هستیم

اما  چشمها را باید شست تا بتوان زیبایی های این کویر را دید

پ.ن:

دلم خیلی تنگ شده واست..

اما اشکالی نداره.چون فراموشم کردی بیخیالت میشم..

برو با هر کسی که میخوای باش...

روز جدایی :

۸۸/۸/۱۹

Padeshahe Baran